Naturalny wygląd tkanin i farb w salonie zależy przede wszystkim od dwóch parametrów oświetlenia: temperatury barwowej i strumienia świetlnego. Temperatura barwowa, wyrażana w kelwinach, określa, czy światło jest cieplejsze (żółtawe, 2700–3000 K), neutralne (około 4000 K) czy chłodne (5000 K i więcej). W salonie, gdzie spędzamy wieczory i odbieramy kolory sof, zasłon czy ścian, najbezpieczniejszy jest zakres 2700–3000 K. Światło chłodniejsze od 4000 K sprawia, że beże i szarości nabierają niebieskiego odcienia, a drewno traci swoją głębię.

Drugi parametr to strumień świetlny, czyli ilość światła emitowanego przez źródło, mierzona w lumenach. Zbyt mocne światło punktowe wypala kolory i uwydatnia każdą niedoskonałość tkaniny, zbyt słabe sprawia, że farby wyglądają na ciemniejsze i bardziej matowe. W praktyce warto łączyć kilka źródeł o różnym strumieniu: lampę sufitową o szerokim rozsygle, kinkiety i lampę stojącą. Dzięki temu światło rozkłada się równomiernie, a tkanina nie jest oświetlona punktowo, co szczególnie widać na welurze i wełnie.

Równie istotny jest wskaźnik oddawania barw (CRI), który mówi, jak wiernie źródło światła odwzorowuje kolory w porównaniu do światła naturalnego. Nawet idealnie dobrana temperatura barwowa nie pomoże, jeśli CRI jest niski. Wtedy sofa w kolorze butelkowej zieleni pod lampą wygląda na szarą, a farba o ciepłym odcieniu traci charakter. Warto sięgnąć po materiały, w których na stronie new-optica.pl omówiono wpływ wskaźnika oddawania barw na odbiór kolorów tkanin, i sprawdzić, jakie wartości CRI powinny mieć lampy w salonie.

Przy wyborze konkretnych źródeł kieruj się zasadą: temperatura barwowa dopasowana do pory dnia i nastroju, strumień świetlny rozłożony na kilka punktów, a CRI na poziomie co najmniej 90. Pamiętaj też o barwie samego abażuru i kloszy — ciepły materiał zmienia odcień światła nawet o kilkaset kelwinów. Zanim kupisz lampę, zabierz do sklepu próbkę tkaniny lub farby i obejrzyj ją w świetle, które faktycznie będzie wisiało w Twoim salonie.